Herold

Godt innlegg av Bjarne Meel, nyleg her i avisa, der han også kjem med forslag til avbøtande tiltak.

Sogneelvene nærmast utan laks og sjøaure – vestlandspolitikerne må gjere ein innsats

No er ikkje utfordringane med oppdrettet av nyare dato, men det må stadig påpeikast den skade som næringa er årsak til, då lite skjer for å redde det som er igjen av livet i våre elvar. Rett nok er fleire elvar ikkje opna for fiske dei to siste åra. Grunnen er for lite fisk, slik at gytebestandsmålet ikkje vert oppnådd.

Dette går ut over lokalsamfunna, trivsel miljø og økonomi. Som vi veit så heng alt saman med alt.

Eit rettsprinsipp er at den som volder skade skal erstatta den. I dette tilfelle ser det ut som oppdrettsnæringa går fri.

Laksen er raudlista, og Noreg har eit internasjonalt ansvar for å bevare bestanden. Årsaka til skaden på villfisken er bl.a. lakselus, rømming, sjukdom og genpåvirkning.

For nokre år sidan vart det såkalla trafikklyssystemet innført. Havforskningsinstituttet skulle handtera dette, slik at dei kunne telja antal lakselus på ein del av utvandrande smolt kombinert med dødelegheit på smolten (godtatt 30 %). I ettertid er regime skjerpa, men det er gitt eit spelerom på to til fire år, noko som er alt for lang tid, med fare for ytterlegare forverring. Difor kan oppdrettet tura fram vidare enno ei tid.

No må politikarane ta nytt grep dersom ein av våre nasjonalskattar ikkje skal vitra bort.

For meg som er oppvaksen ved ei lakseelv er det trist å samanlikna laksefiske langt tilbake i tid, med tilstanden i dag.

For å avslutta så gjentek eg meg sjølv i eit innlegg eg hadde i avisa «Hordaland» den 26 august førre år:

Dei fleste interesserte kjenner til filmen som Norske Lakseelver m.fl. står bak- « Frå Lakselv til Elv».

Eg tilhøyrer den eldre generasjon. Har vi, kanskje neste generasjon også, fiska sin siste laks? Kva tenkjer vi då?

Filmen speglar kanskje framtida for fleire av oss.