Herold

Ein idealist kalla han seg, Meisterplass,

som gjekk i spissen for, mest på trass,

ein park oppi Nedrehagen.

Nei, ikkje ein slik ein med fuglar og tre,

men ein der storhandelen skulle skje,

der pengane renn heile dagen.

Den planen bar Arild i magen.

Femten mål innmark med butikkbeite,

slik at kundane slepp å leite,

ein handelspark lystig og fager?

Firkanta kassar med flate tak.

Flate som Flatadn lenger bak.

Arkitekturen er mager.

Det er ikkje hus, det er lager.

Javisst er det praktisk, tenleg og bra.

Mange butikkar med ting me vil ha

i ein høglofta, romsleg etasje,

men eg går der og føler meg som eit kveg.

Dei vil ikkje ha meir enn pengar frå meg.

Dei vil me skal bruka vår gasje

i ein asfaltgrå anleggsgarasje.

(Og ein av dei er endå fulare.

Som ein kanari, men gulare.

Og attpå eit nitrist parkeringsskilt,

på dårleg bokmål. Temmeleg vilt:

«Max. 2 timer». Give me a break.

Rett opp i feilen. Slikt språk er fake.)

Sogn handelspark kan eitt einaste språk:

Pengar. Så kom ikkje her og bråk

om venleik og flau estetikk.

Her ligg det verdiar. Ni millionar

i leige pr. år, det er noko som monar.

Her driv me ein solid butikk.

Ikkje mas meir om byggjeskikk.

Og om eg skal seia det som det er,

så ligg det eit korn av sanning der.

Handelsparken er ærleg.

Han er eit landsens butikksenter berre.

Ikkje betre, og slett ikkje verre.

Dersom eg ikkje likar det særleg,

kan eg handla ein annan stad. Herleg!

Så kva vil eg til slutt? Rakka ned på dei

som arbeider der? Tre gonger nei,

dei er heltane denne venda.

Men til dykk som byggjer så dyrt areal:

Det ser billeg ut, om eg får vera banal.

No er handelspark-oden enda.

Den fyrste og siste, kan henda.