Herold

Hardangerfjorden er ein av dei mest ikoniske fjordane i landet – ikkje berre for oss som bur her, men for alle som kjem hit for stilla, naturen og dei reine kvalitetane som har gjort Hardanger verdskjent. I Ulvik herad har ein lenge vore stolte av at fjorden vår er oppdrettsfri. Ved Bruravik, der fjorden opnar seg og kultur- og naturverdiar ligg tett i tett, er det no planar om å etablere oppdrettsaktivitet. Det er eit val som ikkje berre påverkar Ulvik – det påverkar heile Hardangerfjorden i vår tid og for framtidige generasjonar.

Fjorden er vår i fellesskap

Hardangerfjorden kjenner ikkje kommunegrenser. Utslepp frå eit anlegg vil spreie seg med straumane, og fylgjene treffer både lokalt i Ulvik, Granvin, Eidfjord og meir til. Fjorden er ein felles ressurs, og forvaltninga av han må difor vere prega av felles ansvar. Eit oppdrettsanlegg i Bruravik vil bryte med statusen dette fjordområdet har som oppdrettsfritt – noko som i dag er ein stor del av identiteten og attraktiviteten for regionen.

Eit oppgjer i lys av Cittaslow-statusen

Ulvik er ein av få norske kommunar med Cittaslow-status. Det forpliktar. Cittaslow handlar om kvalitet, ro, rein natur, gode lokale tradisjonar og ein gjennomtenkt måte å forvalte ressursane våre på. Kan vi samstundes fremje ei merkevare basert på kvalitet, lokal forankring og berekraft – og opne for industriell oppdrettsverksemd midt i fjorden? Etablering av oppdrettsanlegg kjem med risikoar som ikkje er i tråd med Cittaslow-prinsippa: visuelt inngrep i landskapet, forureining, biologisk påverknad og konflikt med friluftsliv, reiseliv og lokale matprodusentar. Spørsmålet blir difor: Kva er det eigentleg Ulvik ønskjer å vere?

Er dette i samsvar med Ulvik som «Perla i Hardanger»?

Ulvik har i årtider bygd opp eit omdøme som «Perla i Hardanger». Det er eit løfte – både til seg sjølve og til dei som kjem hit. Ulvik er kjent for kulturlandskapet, sider, frukthagar, fjell og fjordar som er lite påverka av industrielle inngrep. Det er nettopp dette som skil bygda. Å sleppe til eit oppdrettsanlegg ved Bruravik vil endre inntrykket av fjorden vår – visuelt, økologisk og identitetsmessig. Turistar kjem ikkje til Hardanger for å sjå lys frå merder, plastflottørar og servicefartøy. Dei kjem for å oppleve ein fjord som framleis er rein, levande og autentisk. Det er denne verdien vi risikerer å svekke.

Eit vegval for framtida

Debatten om oppdrett ved Bruravik handlar difor ikkje berre om eitt anlegg. Den handlar om kven vi ønskjer å vere som samfunn, kva vi ønskjer å tilby framtidige generasjonar – og ikkje minst kva slags Hardangerfjord vi vil overlate til dei som kjem etter oss. Ulvik har moglegheit til å stå støtt i sine eigne verdiar: å vere eit reisemål og eit lokalsamfunn bygd på ro, kvalitet og respekt for naturgrunnlaget.

Ein oppdrettsfri fjord er ikkje ei hindring for utvikling – det er ein styrke, ein identitet og eit framtidsløfte. Difor bør vi spørje: Er eit oppdrettsanlegg ved Bruravik i samsvar med Ulvik som Cittaslow-kommune? Er det i tråd med å vere “Perla i Hardanger”?

Svaret ligg i fjorden – og i motet til å verne om han.