Herold

Måtte flytta frå heimegarden, men Anders gjorde Brunborg til heimegard att.

Anders Brunborg, fødd 1944, døydde no 13 mai etter eit liv heime, så ute i Halden, så både ute og heime, og endeleg heime på Brunborg. Men han døydde ute i Halden, der han hadde heim utanom heimen på Brunborg.

Det vart ein vanskeleg oppvekst på Brunborg for han, mor og to sysken, då faren omkom ved ei ulukke på togbanen i 1953. Saman sleit dei der, men i 1955 bar det austover til Halden der Anders fekk oppvekst og arbeid.

Anders hadde nok heimegarden i blodet. Som gut var han ofte heim i skuleferiane. Han var mykje grindagut i oppstarten, både for Sjur Narheim og onkelen Berge Brunborg. Onkel Berge hadde «påført» han mykje kjeft ein gong på barneskulen på Mestad. Berge kom køyrande, og då spratt Anders opp frå pulten og for til vindauga for å vinka til onkel. Det toldest ikkje av læraren, og det vart irettesetjing!

Men heimlengten var der. Frå 1965, altså vel 20 år gammal, var han på Brunborg mellom 120 og 150 dagar i året i om lag 40 år. Han reiste ein del med tog, og hadde tanter og onklar på Voss og Evanger, som henta han om toga var i ulage i høve til ruta. Elles køyrde og sambuar Aud mykje og. Ho treivst godt på Brunborg, men nekta å vera der frå seinhausten til utpå våren. Men Anders var der 365 dagar i året så lenge helsa heldt til utpå 2020-talet. Han fekk då jamvel ein episode i serien «Der ingen skulle tru at nokon kunne bu.» Og eit par dagar i veka kom det eit par menneske til han, og sameleis ordna han seg med post og mat med togbanen.

Togbanen som gjorde at dei måtte flytta, vart no berginga for han og Brunborg. Det gjeld ikkje minst vedlikehaldet av garden. Dette var kring 1980, og så fekk han med seg namnebroren og syskenbarn Anders Saue, og etter kvart kom fleire med med stor innsats.

Ein del hus var mest falleferdige, og valet stod mellom at dei datt saman eller vart vølte. Anders og dei han samarbeidde med, satsa på vøla, og fekk og med fylkeskommunen med fylkesantikvaren. Det enda med at då dette var fullført, var Brunborg ikkje berre fint vedlikehalde, men og fint stelt. Før me nådde årstalet 2020, var Brunborg einaste garden i gamle Vassvøre med klyngetun med 11 hus der det budde folk. Og det var einaste Anders som var der. Han overtok og dei to andre bruka der.

Men alt tek ein ende. Helsa svikta etter kvart. Det, som var ein tur frå Teigdalsvegen til Brunborg på kring 20 minutt, var lenger i tid. Det vart jamvel langt over timen siste gong han trakka bakkane. Det var tungt for Anders å flytta, men han kunne vera nøgd med det som var gjort. I sjukdommen siste åra letta tankane når han visste at eine sonen vil overta.

Eg og mange med meg ynskjer at minnet og livet til Anders skal leva vidare!

Frå arkivet:

Anders er mellom dei siste av «taubanefolket». No vert livet hans på fjellgarden Brunborg vist på TV