Herold

Kim Pedersen, som er kommunestyrerepresentant for Arbeiderpartiet i Valle kommune har sendt AAB følgende leserinnlegg.

Det er blitt ein folkesport å vere forbanna på Statsforvaltaren. Kvar gong nokon får nei til å byggje bryggje i strandsona, fylle att ei myr eller setje opp ei hytte midt i eit fareområde, kjem raseriet momentant: «Byråkrati! Maktmisbruk! Folkefiendtleg!»

Men kva er eigentleg alternativet? At lover og reglar berre skal gjelde når det passar oss?

Statsforvaltaren er ikkje ein tilfeldig gjeng med menneske som vaknar om morgonen og tenkjer: «Korleis kan vi øydeleggje dagen til folk flest?» Dei gjer jobben Stortinget og kommunane faktisk har pålagt dei å gjere. Dei følgjer opp lover vedtekne av politikarar, ofte dei same politikarane folk stemmer på før dei går heim og klagar over konsekvensane.

Det er fascinerande korleis enkelte hyllar «rettsstaten» heilt fram til den dagen rettsstaten seier nei til akkurat deira prosjekt. Då er det plutseleg «papirflyttarar» og «maktarroganse». Merkeleg nok er det sjeldan nokon som ropar på mindre kontroll når naboen byggjer ulovleg, når drikkevatnet blir forureina, eller når kommunen godkjenner noko fullstendig hårreisande.

Vi vil ha naturvern, strandsonevern, tryggleik mot ras og flaum, vern av matjord og likebehandling. Men vi vil helst at det berre skal gjelde andre.

Statsforvaltaren har blitt den perfekte syndebukken i eit samfunn der ingen lenger toler å få beskjed om at reglar faktisk gjeld. Det er lettare å skulde på «systemet» enn å innrømme at ein kanskje ikkje hadde krav på akkurat det ein ønskte seg.

Nokon må faktisk vere den vaksne i rommet.

Akkurat no verkar det som Statsforvaltaren står åleine om den jobben.