Ein tur i naturen, med bismak
Eg vil gjerne byrja dette lesarinnlegget med ei gÄte: Du finn meg i havet, i lufta du pustar inn, i dyra vÄre, i maten og til og med i kroppen vÄr. Kva er eg?
Svaret er plast. Eller eigentleg mikroplast, som det ofte endar opp som. Som me veit, er dette ikkje bra, verken for naturen eller for oss menneske.
NĂ„r eg er ute pĂ„ tur med hunden, er kontrasten slĂ„ande. Solskin, fuglesong, og det er endeleg vĂ„r i lufta. Men ser eg ned, blir eg ganske oppgitt. Det er plast og boss overalt â i skogen, i vegkanten, hengjande i buskar og tre. Ei colaflaske i grĂžfta, eit sjokoladepapir i vinden, ein plastpose som flagrar frĂ„ ei grein. Kven er det eigentleg som kastar dette i naturen? Er det pensjonisten pĂ„ sundagstur? Syklisten? Kanskje er det smĂ„barnsfamilien? Eller er det ungdomen som skal fĂ„ skulda?
Sanninga er nok at det ikkje handlar om enkeltgrupper, men om oss alle. Me har eit felles ansvar for Ă„ ta vare pĂ„ naturen vĂ„r. Alt heng saman. Det me gjer ute i naturen, pĂ„verkar ikkje berre dyra og plantane, men kjem ĂČg tilbake til oss gjennom lufta me pustar, maten me et og vatnet me drikk.
Difor vil eg koma med ei viktig pĂ„minning: For det fyrste: Ikkje kast sĂžppel i naturen. For det andre: Ser du noko liggjande, og du har hĂžve â plukk det opp og kast det i nĂŠraste bosspann.
Dette er enkle handlingar, men dei er ikkje smÄ i verknad. Kvar plastbit som vert liggjande, blir verande lenge etter at me har gÄtt vidare. Kvar plastbit som forsvinn frÄ naturen, gjer ein skilnad.
Sjokkerande mykje bos: â Mest plast, men ogsĂ„ brĂždposar med avfĂžring
Bosdumpinga held fram: â No vil me ta kontakt med politiet
â Nokon har tydelegvis hatt det kjempemoro her
Nytt utfall i bossaka. GĂ„r for stĂžrre auke i gebyr