Kampane som aldri slepp taket
Plus
Tru, hÄp og kjÊrleik. NÄr Brann spelar semifinale i cupen pÄ Stadion er hÄpet det aller, aller verste av dei.
Smartembed for https://www.ba.no/api/graff/v1/component/enkel-biografi?id=141407
Det er 10 226 dagar sidan. Eller 27 Är, 11 mÄnadar og 30 dagar, om du vil.
Litt meir enn det ein kallar ein mannsalder, altsÄ.
Likevel gjer det vondt langt, langt inn i sjela Ä skriva om sist Brann spelte ein semifinale i cupen pÄ heimebane.
FrÄ ein plass bak mÄlet i Klokkesvingen vart eg merka for livet, og fekk kjenna pÄ kor vond kombinasjonen av hÄp og Sportsklubben Brann kan vera.
Det var mot Rosenborg. à ret var 1998 og me hadde vel eigentleg frykta det aller verste. Det hadde i staden gÄtt over all forventing. Ei merkeleg, merkeleg kjensle var i ferd med Ä siga inn:
Me snakkar sjÞlvsagt om fenomenet hÄp.
To gongar hadde dei uovervinnelege trĂžnderane leia kampen. Begge gongane hadde Brann greidd Ă„ henta inn att leiinga.
2-2-mÄlet tilBrann hadde nesten ikkje vore til Ä tru. For ein gong skuld var det ikkje Brann, men trÞnderane som sÄg latterleg klovnete ut. Eit innlegg frÄ Raymond Kvisvik hadde gÄtt via ikkje mindre enn fire Rosenborg-spelarar, fÞr ballen lÄg i mÄl.
Berre fem minutt stod att dÄ alltid solide Svante Samuelson laga eit solid og ufarleg frispark midt pÄ banehalvdelen.
Beklagar. Ingenting er ufarleg pÄ eit Brann Stadion prega av hÄp. Ingenting.
Meir om det seinare.
Sidan denne kvelden i september 1998, har Brann altsÄ aldri spelt ein semifinale i cupen pÄ Brann Stadion.
Ein skal slettes ikkje sjÄ vekk ifrÄ at det finst ei meining med slikt. Ingenting, absolutt ingenting, er nemleg meir nervepirrande og mentalt kaotisk enn ein semifinale i cupen pÄ Brann Stadion.
Kanskje me skal vera glade for at det ikkje skjer for ofte. Eg har vorte utsett for dette tre gongar, som eg kan hugsa.
Dei tre siste semifinalane pÄ Brann Stadion fÞlger nemleg den verst tenkelege dramaturgien.
Motstandaren skÄrar alltid fÞrst. Brann hentar alltid opp att leiinga. SÄ endar det med himmel eller helvete, etter eit nervedrama utan sidestykke. Opne sÄr eller evige kultheltar.
Tre Är tidlegare sÄg det mÞrkare ut enn nokon gong. I 1995 hadde nemleg fotballforbundet funne ut at semifinalane i cupen skulle spelast over to kampar.
Brann tapte 3â1 mot LillestrĂžm pĂ„ Ă rĂ„sen. Etter 17 minutt i returkampen skĂ„ra Jan Ove Pedersen for LillestrĂžm, og gjestane var framleis i fĂžringa dĂ„ det var ein halvtime igjen.
Ingen lag skĂ„rar 4 mĂ„l pĂ„ ein halvtime, nĂ„r motstandaren â som til gjengjeld var robuste LillestrĂžm â berre kan mura igjen.
Denne regntunge septemberkvelden pÄ Stadion skjedde mirakelet.
I lÞpet av 18 minutt sÞrga Frank Strandli (2) og Per-Ove Ludvigsen for at Brann skÄra tre gongar.
SÄ gjekk detsÄ fort at ikkje ein kjeft pÄ Stadion rakk Ä fÞla pÄ verken hÄp eller forventingar.
FÞr nokon visste ordet av det, sklei ein jublande Geir Hasund over den vÄtaste delen av den sÞkkvÄte stadionmatta.
Brann hadde greidd det umoglege. Det er overflĂždig Ă„ konstatera at ei legende var skapt.
Geir Hasund kunne ha sÄ mykje pollenallergi han berre ville, og kunne brenna sjanse pÄ sjanse kvar vÄr. Han er den einaste eg kan hugsa som har greidd Ä avgjera ein semifinale i cupen for Brann pÄ Stadion. Rett nok vann Brann cupfinalen i 1987 pÄ Stadion, det hugsar eg ingenting av, og det avgjerande mÄlet var eit sjÞlvmÄl.
Berre ei anna skÄring kan mÄla seg med denne dei siste tiÄra: DÄ ein skada Per-Ove Ludvigsen skÄra vinnarmÄlet mot Molde pÄ RÞkkelÞkka. OgsÄ det i ein semifinalekamp der Brann mÄtte gjennom ei heftig opphenting.
Som regel endar det ikkje slik pÄ Brann Stadion. Som regel rekk hÄpet Ä siga inn over Stadion fÞr det vert knust. SÊrleg i semifinalar i cupen.
I 1993 vart det sÄ til dei grader invitert til fest pÄ Brann Stadion. Semifinalen i cupen var pÄ ein laurdag, og absolutt alt lÄg til rette for ein ekstrem nedtur. Eit par fann til og med ut at dei skulle gifta seg ute pÄ stadionmatta.
Trond Sollied og BodĂž/Glimt var motstandar.
Kampen fÞlgde den same dramaturgien som elles. BodÞ/Glimt skÄra ein, BodÞ/Glimt skÄra to. Etter kvart kom hÄpet dundrande som ein prosjektil.
I*lĂžpet av* tre euforiske minutt, hadde Brann utlikna.
HÄpet levde. Brann skapte sjanse pÄ sjanse.
Ein viss Rohnny Westad i mÄlet til BodÞ/Glimt fann ut at han plutseleg skulle stenga mÄlet.
SÄ. Ut av ingenting. I lÞpet av dei to siste minutta av kampen skÄra ein som heiter Berg og ein som heiter BjÞrkan.
HĂ„pet var knust.
Me mÄ tilbake til den sjelsettande kvelden for 10 266 dagar sidan. Sist me overlevde ein semifinale i cupen pÄ Brann Stadion.
Rosenborg skulle ta eit ganske ufarleg frispark frÄ over 30 meter. No var rollene bytta om. Keeperen som fem Är tidlegare hadde stengt mÄlet og knust hÄpet, nemleg Rhonny Westad stod i Brann-mÄlet. Trond Sollied var trenar for Rosenborg.
Rohnny Westad hadde berre ei veldig enkel oppgÄve: à stilla opp ein mur.
Den muren vart plassert pÄ utsida av mÄlet, og Bent Skammelsrud kunne skyta det totalt ufarlege frisparket i ei rett linje og rett i mÄl.
Rohnny Westad vart ikkje noko Brann-legende, slik Geir Hasund vart.
10 226 dagar seinare skal Brann igjen spela semifinale i cupen pÄ Brann Stadion.
Ingen som har sett Brann dei siste mÄnadane kjem til Ä verta overraska om Aalesund skÄrar fÞrst. Ingen kjem til Ä verta overraska om Brann svarar med Ä gje Stadion eit snev av hÄp. Ja, det kjem til Ä verta eit nervepirrande drama.
Kampar lever sitt eige liv, vert det sagt. Semifinalar pÄ Brann Stadion har dei siste tiÄra hatt sin heilt eigne dramaturgi.
Det endar anten med livslange traume, eller at ei ny legende stÄr fram.
Semifinalar pÄ Brann Stadion dei siste 40 Ära