Herold

Til hundreårsjubileet rykka Bryne ned og Viking tok gullet. Å tola nederlag er den jærske identitet i eit nøtteskal.

Hugsar du då det var gratis å koma inn i andre omgang?

Då klokka framleis hang over klokkesvingen?

Då kiosken likna ein utedo?

Då du kjende alle på Store stå, for det var jo berre dei same folka som gjekk på kampane?

Hugsar du då alle snakka om at Bryne hadde vore så gode før i tida, uminneleg langt tilbake i tid, hadde vunne køppen og greier?

For oss som vaks opp då, etter den såkalla storheitstida på 80-talet, var det ikkje noko me heilt kunne tru på.

Var dette slakke laget me såg på anna kvar sundag ein gong så gode at dei vann alt?

Nei, det var umogleg, Bryne plar jo tape mot Byåsen!

Det blir fest og show med gamle og nye helter

Og sjølv om det kanskje var sant det dei sa, at me hadde ei historie å sjå tilbake på, så var det dette her, å gå gratis inn på ståtribunen i andre omgang, å spytta snus og kasta brusflasker medan me tapte, det var det som var Bryne.

Hugsar du mennene i B-gjengen som stod midt på ståtribunen? Barske, brisne bønder med bart og skjegg som me var litt redde for, men som av og til gråt.

Og sjølv om det var surt å sjå endå eit tap, mot Byåsen til dømes, så var det berre sånn det var.

Me forventa ikkje anna, me tolte det. Eg trur iallfall det. Eller var det berre det at det var like så kjekt å spytta snus og kasta brus når det gjekk mot tap endå ein gong?

For kva anna kunne me venta oss av ein heimekamp på Bryne stadion?

Einar Braut, joda, han hugsar jo alle.

Men hugsar du Caleb Francis og Dejan Pavlovic?

Og hugsar du han venen din som sa at kvar gong han gjekk på kamp, så tapte Bryne.

Neste gong blei han ikkje med, så då vann me.

Hugsar du at han eine gitaristen i Kaizers alltid stod bakarst på Store stå og ropte?

Kaizers eksisterte ikkje enno, men du «kjende» han likevel, for han var jo ein av dei som pleidde å gå på kampane, nett som du.

Og hugsar du alle dei som sa dei skulle bli noko, som endå ikkje har blitt noko, dei som flytta frå Jæren og som forsvann, dei som fall ifrå og dei som aldri såg seg tilbake?

Mange av dei hugsar Bryne framleis berre som dette: Eit lag som pleier å tapa, i ei bygd omgitt av kyr og jorder.

Hugsar du då me var ballgutar i køppen mot Vålerenga, då det pøsregna og alle ville stå nærmast John Carew, og ein av dei ivrigaste lagkameratane dine sklei på oppstillinga på midtstreken så heile stadion lo.

Hugsar du at tida stod stille, medan den no berre går raskare og raskare?

Kor er det blitt av klokka i svingen?

Kva tid endra det seg?

Ei gong var pauseunderhaldninga både fantastisk og heilt elendig.

Eg hugsar at dei heiste opp ein bil med kran, berre for å sleppe den rett ned med snuten først.

Kva dei ville demonstrere med det, anar eg ikkje.

Kva i all verda kan det ha vore for noko?

Hugsar du då folk på Bryne ikkje snakka noko særleg om stjernene dei hadde avla fram?

Hugsar du då ein kameratgjeng starta eit nytt lag på slutten av vidaregåande, at dei klarte å raske saman nok folk til å stable på beina eit lite 7-er lag, fekk registrert Bryne junior 3 (eller var det 4), meldt det inn til serien. Ingen hadde spelt fotball på mange år, nokon aldri, og alle røyka badla før kampen i staden for å varme opp?

Tvillingane var også med, som på den tid hadde lik sveis så det var umogleg å sjå forskjell på Bjørn og Frode. Eg hugsar det godt, for eg var keeperen og me tapte kvar kamp 15-0 eller 16-0.

s

Ja, det er mykje å hugsa på når ein ser seg tilbake.

Og nei, det er ikkje alt ein kan eller skal hugsa på. Og alle hugsar kanskje berre det eine: Si eiga tid. Og sine eigne forteljingar om klubben. Og ja, det er lett å gløyme seg når ein blir hundre år.

Det er lett å gløyme kva denne klubben ein gong har vore, når ein skal sjå framover. Når ein skal stake ut ny kurs og har fått det for seg at ein vil bli proff, få akademi, prøva å yppa seg med dei beste.

Det nye Bryne skal peisa på, byggja høgare og større, gje gass og sopa i hop og grava vidare, raskast mogleg.

Ja, då er det fort gjort å gløyma seg, og å bli skatteflyktning i same slengen, gløyma av fellesskapet som har avla deg fram, heia deg fram, jobba dugnad for laget ditt.

Ja, det er mykje som er fort gjort når ein gløymer at laget er alt som er rundt. At stadion ein gong låg litt i utkanten, med tre og gras rundt i staden for plastikk og blokker. Og ja, det er bittert å rykke ned det året ein har hundreårsjubileum, at Viking tek gullet, og ja, det er surt å late som alt går bra når ein stadig taper mot Byåsen. Eller Ranheim som det jedna blir i år.

Men kanskje er det nett sånn me har blitt dei me er. Kanskje det er nett då me har funne vår greie på Jæren, den som gjer at ein aldri gjev opp, at ein jobbar vidare i motvind og regn, sjølv om det er fånyttes, sjølv om ein ikkje ventar seg noko stort.

For når ein ikkje er best lenger, då må ein ta det som det er, og det er nett då ein kan begynne å minnast tilbake på det ein har vore med på, på si eiga storheistid med klubben, då det var stort å høyra til, sjølv om det berre var å kasta brus og spytta snus medan me tapte endå ein heimekamp. For når ein vinn, lærar ein noko om kva ein vil ha, men når ein tapar, hugsar ein kva ein set pris på, kva det er verdt å ta vare på.

Om det er trofe, titlar og pengar, eller om er det minne og folk. Og kanskje du ikkje treng så mykje meir enn det nett då; minne og folk.

Når klubben ikkje er best i noko meir, då er det kanskje like så greitt å tenka at Bryne er på veg tilbake der me pleier høyra heima?