Herold

Maria Julia døydde i Oslo 7. mars med dei næraste rundt seg. Etter to år med opp- og nedturar, slik det ofte er når ein lever med ein alvorleg kreftdiagnose, sa hjartet stopp.

Maria Julia var fødd i Buenos Aires 28. mai 1959. Ho var den eldste av tre søsken, og den einaste jenta. Allereie som ung var ho målbevisst og ansvarsfull, med stor kjærleik til litteratur. Ho las raskt og mykje; utan å misse grepet om innhaldet. Den litterære interessa hennar strekte seg frå skjønnlitteraturen til filosofi og naturvitskap. Universet fascinerte henne, og kunnskapen om alt som sveva der oppe i det endelause rommet var stor. Ho hadde spesielt respekt for naturvitskapen og dei som utøver den.

Oppveksten i Buenos Aires gav også ei sterk interesse for europeisk historie, kunst og kultur. Å reise saman med Maria Julia i Europa var som å reise med eit levande leksikon. Ho hadde alltid lese seg godt opp. Å besøke kyrkjer, museum, galleri og parkar, var obligatorisk. Ja, det kunne til tider vere litt slitsamt, men både eg og ungane har lært mykje av det.

Maria Julia studerte medisin under militærdiktaturet i Argentina. Det var ei brutal tid, der naboar som blei sett på som fiendar av systemet, brutalt vart henta midt på natta. Alle visste at dei aldri kom tilbake. Ho var ein strukturert og pliktoppfyllande student, og starta å jobbe som lege 24 år gammal. Seinare spesialiserte ho seg innan psykiatri.

Eg og Maria Julia møttest for første gong i Florianópolis i Brasil i februar 1989. Då arbeidde ho som lege i Posadas, nær grensa til Paraguay. På slutten av året kom ho til Noreg, berre dagar etter at ho hadde opplevd Berlinmurens fall. Vi budde i ei lita leilegheit i Bergen, og levde på studielånet mitt. Maria Julia kom seg raskt inn på eit norskkurs på Nygård skole på starten av 1990, og innimellom all pugginga gifta vi oss 2. mars. Ho lærte seg norsk på rekordtid, og starta å jobbe som lege i Førde i august same år.

Medan vi budde i Førde fekk vi tre born. I 1997 flytta vi til Florø, der Maria Julia jobba som psykiater på sjukehuset.

Ved kommunevalet i 1999 vart ho vald inn i bystyret i Flora for Arbeidarpartiet, som den første folkevalde representanten med innvandrarbakgrunn. Dåverande ordførar Kolbjørn Dyrli markerte hending med flaggheising på rådhuset og saka fekk stort oppslag bl.a. i Kommunal Rapport.

Seinare arbeidde Maria Julia som psykiater på Rutlin i Sogndal, før ho starta eigen praksis i Bergen sentrum. I 2017 flytta familien til Oslo, der ho etablerte ny praksis på Brynklinikken.

Sjølv om Maria Julia elska storbyen, ho vaks trass opp i sentrum av Buenos Aires med fleire millionar innbyggjarar, stod Vestlandet alltid hjartet hennar nært. Huset vårt i Stongfjorden, familien, fjorden, havet og turane i naturen betydde mykje for henne. Ho elska å gå tur – og sjølv sterkt prega av sjukdom heldt ho fast på den daglege turen i gata vår. Ho speida alltid etter sola, og såg ho ein liten solflekk måtte vi oppsøke den.

Maria Julia snakka ikkje ofte om det, men ho hadde ofra mykje ved å flytte så langt frå heimlandet sitt. Samstundes angra ho aldri på valet sitt. Ho reiste kvart år til Argentina for å besøke familie og venner, alltid saman med ein eller fleire av oss i familien. I 2011 budde vi alle fleire månader i Buenos Aires, slik at heile familien skulle få oppleve byen, kulturen, tangoen og maten som betydde så mykje for henne.

Ho var også opptatt av at vi skulle bli kjende med slekta utanfor byen, der nokre dreiv store farmar med tusenvis av anguskyr. Her kunne vi delta i gardsarbeid, ri rundt på pampasen, og delta i store tradisjonelle familiemåltid. Maria Julia gledde seg over at vi fekk kjennskap til storfamilien og til denne delen av livet hennar.

Maria Julia var også ein habil biletmålar. Ho likte å måle figurative motiv i sterke fargar, ofte kystlandskap. Ho heldt på med dette heilt til handa ikkje lenger greidde å halde penselen stødig.

Men først og fremst var Maria Julia eit varmt, kreativt og aktivt familiemenneske. Ho elska familien sin – i Oslo, på Vestlandet, i Buenos Aires og i Zaragoza, Spania. Men aller viktigast for henne var dei tre borna våre og dei to barneborna. For dei gjorde ho alt.

Det som var tyngst for henne då ho fekk kreftdiagnosen, var tanken på å måtte forlate familien. Vi er likevel trygge på at ho på det siste visste at vi var rundt henne, slik vi har vore gjennom veker og månader.

Familien vil til slutt takke helsevesenet vårt for den gode behandling, omsorg og støtte Maria Julia, og vi pårørande, har fått gjennom denne sjukdomstida. Oppfølginga frå Diakonhjemmet sjukehus, lindrande avdeling på Lovisenberg og Solvang; og heimetenesta i Frogner bydel har vore heilt fantastisk. Stort takk også til Førde sentralsjukehus, der Maria Julia måtte feire si siste jul.

Og ikkje minst: Takk til familie, venner og alle som har vist støtte og omsorg i denne krevjande tida. Besøk, meldingar og telefonar har betydd mykje. Maria Julia sette stor pris på denne merksemda.

Te amo! Siempre estarás en mi corasón.