Typisk norsk?
Plus
No har vi det gÄande.Mette Marit har gitt det lenge etterspurde intervjuet om sin relasjon til Epstein. Og trykksverta frÄ intervjuet (for Ä bruke eit noko utdatert uttrykk) er knapt tÞrr fÞr «ekspertane» tordnar om manglande informasjon og unnvikande svar. At dei kongelege skal ha eit privatliv som ikkje politikarar og sikkerheitsstyrkar veit om, er heilt uhÞyrt. Dette er eit godt utgangspunkt for ei ny bÞlgje av trakassering og mistenkeleggjering av ein av dei mest eksponerte personane i landet vÄrt. BlodtÄka legg seg igjen som eit tjukt lag over landets fjerde statsmakt.
Dette er pĂ„ nasjonalt nivĂ„. I vĂ„r lokale andedam er det heller ikkje berre fred og fordragelegheit. Her blir vi i media til stadigheit eksponert for eit knippe bitre menn som ser ut til Ă„ ha ein felles agenda som gĂ„r ut pĂ„ Ă„ ta rotta pĂ„ kommunen vĂ„r og bevise for Gud og kvarmann kor inkompetente alle som arbeider i kommunen er, og kor korrupte politikarane vĂ„re er. Innsynskameratane kallar nokon dei, og dei skal stĂ„ for eit tal innsynsbegjĂŠringar som kan fĂ„ deg til Ă„ lure pĂ„ om dette er folk som har tid til Ă„ gĂ„ pĂ„ arbeid â langt mindre ha eit sosialt liv?
Eg kjĂžpte meg ein saksofon her om dagen. FrĂ„ ein engelskmann som bur pĂ„ GrĂŒnerlĂžkka, eg fann han pĂ„ Finn.no. Der er det noko som heiter «fix ferdig», som betyr at Finn fungerer som en mellommann for at du ikkje skal bli svindla. SĂ„ eg bad karen om Ă„ sende saxofonen med «fix ferdig». «Call me» var svaret, sĂ„ eg ringde karen.
Han forklarteat han ved ein misforstĂ„else hadde sletta bank-id sĂ„ dĂ„ fekk han ikkje nytta denne tenesten. «Det var synd», sa eg, «dĂ„ fĂ„r vi vente til du har fĂ„tt ordna ny bank-id. Du skjĂžnar; det er jo dĂ„ mykje svindel i dag at Ă„ betale usett er ein dĂ„rleg ideâŠ.». «But I can turn the table», var svaret. «Eg kan sende deg saksofonen, og sĂ„ kan du betale nĂ„r du fĂ„r han?» «Du veit, det er typisk norsk Ă„ vere mistenksam. Eg er opplĂŠrt til det motsette; tru det beste om folk til det motsette er bevist, og om du skulle bli skuffa sĂ„ fiksar du problemet dÄ»
SĂ„ sĂ„nn blei det. Eg fekk tilsendt ein saksofon frĂ„ ein engelskmann pĂ„ GrĂŒnerlĂžkka som eg aldri hadde mĂžtt. Og sjĂžlvsagt fekk han pengane sine.
Og kvar er den raude trĂ„den, spĂžr du. Kvar er moralen her? Om du ikkje ser han, sĂ„ skulle du kanskje gĂ„tt tilâŠâŠ..
(P.S. Eg vil bli gledeleg overraska om ikkje Firdaposten mÄ fÞlgje med pÄ kommentarfeltet her)