Herold

Avisa Nordhordland har eit lesarinnlegg 12. november der Rune Chr. Tollefsen spør om Alver kommune har råd til å ta imot fleire flyktningar. Han lagar her eit reknestykke for å visa at summen ikkje går opp.

Flyktningar vert sette opp mot vår eigen velstand. Og dét reknestykket går aldri opp. For velstanden vår som alt er langt over snittet i verda, har auka og har potensial for stadig auke, samstundes som talet på flyktningar i verda aukar. Dersom me skal venta med å hjelpa andre til me har råd til det, blir det aldri.

Ja, eg nyt godt av velstanden i kommunen og i landet vårt. Eg likar ikkje å gje avkall på gode. Og eg veit at det er krevjande å laga budsjett med alle oppgåvene som skal løysast.

For pengar er viktige, både i det private og i det offentlege. Men pengar er ikkje – og kan ikkje vera – den einaste verdiskalaen. Det veit heldigvis politikarane våre mykje om. Med hjartet på excel-staden ser me berre ein del av reknestykket.

Me skaper ikkje fred og lukke ved å stengja flyktningar ute. Me kan ikkje isolera oss i verda og tru at andre ikkje ser dei store skilnadane. Urettferdig fordeling er ein viktig grunn til krig og konfliktar.

Kva går me glipp av ved å seia nei til nye innflyttarar?

For å nemna noko:

Me får færre hender og føter i omsorgs- og serviceyrke.

Me får eit fattigare kulturliv.

Me går glipp av viktig kunnskap.

Og me taper medmennesket i oss sjølve.

Er dette ei flukt frå røynda?

Nei, dette er nærkontakt med oss sjølve og kvarandre, med medmennesket i oss. Å oversjå det, er å flykta.

Bosetting på kreditt – er det rett at Alver tar imot nye flyktninger nå?

Ber Alver ta imot 85 flyktningar neste år