Herold

Eg sit på jobb ved pulten min. Har vore her sidan 07.00. Eller 07.03, men du må ikkje seia det til sjefen. Eg er den fyrste på jobb i dag. Starta med å sjekka nyhendebiletet. Det var heldigvis ingen steinsprang eller stengde vegar, så då kan eg koka kaffi. Ute er det lyst. Tenk det. Alt klokka 7.

Ein time seinare kjem resten av redaksjonen, ein etter ein. Nokon ser trøytte ut, litt tomme i blikket. Medan andre går målretta mot kaffikanna.

– God morgon!

– Er det ein god morgon? spør kollega Ørjan Brattetveit.

Og det er då det skjer. Ut av ingenting slår eg ut armane og seier: «Det er den beste morgonen, nokosinne!»

Kollegaene mine er i sjokk. Var ikkje førebudd på den reaksjonen. Veit kanskje ikkje heilt kva dei skal svara.

Blir det for mykje for folk? Er det ikkje lov å vera så glad så tidleg på dag?

Og kvifor er eg eigentleg så glad?

For sanninga er at eg sit der som ei trøytt småbarnsmor. Planen om å leggja seg tidleg vert som regel forstyrra av «skal berre nett», og når ein fyrst får hovudet på puta så kan du garantera at dei små har andre planar.

I natt var ei slik natt. Born skreik. Born måtte på do. Born måtte trøystast. Det var kroppsvesker i omløp.

Det var lys i huset når det eigentleg skulle vera mørkt. På same måte som i mange andre hus i bygda. Slik som det skal vera i denne fasen av livet.

Ei fin tid. Men det er kanskje ikkje i denne fasen ein kan venta seg mest overskot. Og humør.

Likevel skjedde det noko denne morgonen, då eg endeleg kom meg ut av døra.

Det var lyst. Klokka 06.45. Det var opphaldsvêr, sjølv om eg var førebudd på regn.

Og det beste av alt. Det var ikkje sand under skorne mine! Kostebilen hadde vore der. Eit sikkert vårteikn.

Vår! Den beste kjensla!

Så då sit eg her då, og roper at det er den beste morgonen, nokosinne.

Så stort inntrykk gjorde det på redaksjonen at eg rett og slett fekk oppdraget med å skriva om denne morgonen. Kanskje spreia denne gleda vidare.

Då måtte eg sjølvsagt ut og leita etter opphavet til denne sitrande gleda.

Eg går berre etter lyden. Blir litt forstyrra av lyden av ein traktor som kjem gjennom Vangsgata, men så der borte ved Tinghusplassen ser eg dei. Karane som har bidrege til denne gode dagen.

– Eg vart så glad då eg såg de var ute. Det gav meg vårkjensla, seier eg.

– Ja, men det er jo vår no. Må laga det fint. Er snart Vossa jazz og, seier Arne Tesdal.

Eg tuslar inn att, medan Arne og Amund held fram med å gjera det fint på Vangen.

Når eg sit her no ved tastaturet så kan ein jo undrast over korleis eg skal avslutta dette tankespinnet.

Så er det kanskje slik, at i ei verd med krig og konflikt, i ein kvardag som til tider kan opplevast litt hektisk, at det me treng er berre at nokon smiler litt ekstra. Eller gjer noko litt uventa.

– Dette gjorde dagen min, seier kollega Sara Finne.

Humøret her i Hordalandlokala har i alle fall vore hakket betre enn på ein vanleg tysdag.

Men så er det kanskje ikkje så rart, når det trass alt er den beste morgonen, nokosinne!