Herold

Rektorane i Voss Herad har rykt ut i avisa med kritikk av politikarane sitt vedtak i barnehage- og skulestruktursaka, særskild knytt til at det ikkje blir færre og større skular.

Politikarane sin jobb er å lytte til fagfolk, men også ta andre omsyn til korleis vi skal organisere og utvikle samfunnet vårt. Det finst mange døme på dette; det er gode klimafaglege argument for å bygge ut meir vindkraft, men vi tek også omsyn til villrein og natur. Det er gode helsefaglege argument for å samle alle legespesialistar i store sentralsjukehus, men vi tek også omsyn til kvar folk bur. Slik er det også i skulesektoren. Sjølv om det kan vere gode skulefaglege grunnar for å byggje stor skule i sentrum, så må vi også ta omsyn til andre faktorar som infrastruktur, geografi, avstandar og ikkje minst ei risikokartlegging av farar som flaum. Dette er demokrati og folkestyre i praksis, der ekspertar er blitt lytta til, men fleire omsyn er vektlagt og får innverknad på vedtaket.

Eg lurar òg på om rektorane blandar ordet struktur med system. Det er ikkje strukturen i seg sjølv som skapar utfordringar i skulen, men systemet. Systemet som pålegg lærarar og rektorar meir og meir byråkrati. Systemet som ikkje løyver nok pengar. Systemet som struper kommunane, medan det byggjer nytt regjeringskvartal til 50 milliardar med basketballbane og yogainstruktør til seg sjølv. Systemet som lar pengane flyte som honning til kompisar i bistandsbransjen, medan vi vanlege folk får beskjed om at det ikkje er pengar til borna eller dei gamle foreldra våre. Det blir ikkje meir midlar til skulen om vi endrar struktur, men det kan bli det om vi endrar systemet.

I rapporten kunnskapsgrunnlaget har lagt til grunn står det: «En overdreven vektlegging av rammebetingelser som skolestruktur og skolestørrelse og manglende beslutninger om dette, vil lett innebære forstyrrelser og distraksjoner i skolenes og lærernes arbeid».

Vi har no fått eit vedtak. La oss framover fokusere på å endre systemet heller enn strukturen. Det er pengar i AS Norge til å gje oss alle gode velferdstenester. Det er prioriteringane det skortar på.

No ropar rektorane varsku: – Dette er krise, fyrst og fremst for elevane

Svar til Thor Erling Larsen: Kva kan eg bidra med som rektor?

Rådmannen fekk ikkje gjennomslag: – Me skal fylgja opp vedtaket lojalt